
فاطمیه امسال برای من رنگ و بوی دیگری دارد،انگار تمام کوچههای دلم سیاهپوشاند و غم، آرام و بیصدا در گوشهگوشهی وجودم خانه کرده است. امسال وقتی نام حضرت مادر (س) را میشنوم، دلم بیشتر از همیشه میگیرد؛ شاید چون بهتر از قبل میفهمم داغ مادر نداشتن و مادر از دست دادن یعنی چه... شاید چون امسال در میان تمام روضهها، جای خالی کسی را احساس میکنم که برای من فقط یک معلم نبود؛ پناهی بود به وسعت یک آغوش مادرانه، صدایی بود که آرامم میکرد و نگاهی که حتی بیآنکه چیزی بگویم، حال دلم را میفهمید.
چه تلخ است امسال در روزهایی که همه از غربت و مظلومیت مادر میگویند، من به یاد معلم شهیدم بیفتم.به یاد مهربانیهایش، به یاد دستهای پرمهرش، به یاد لحظههایی که شاید خودم هم نمیدانستم چقدر به بودنش دلگرمم. چه کسی فکرش را میکرد روزی برسد که نامش را در میان خاطراتم جستوجو کنم و سهمم از دیدنش، تنها قاب عکسی باشد و انبوهی از حرفهای نگفته؟
میگویند بعضی آدمها از میان ما میروند، اما از دلها نه و من هر بار که به یادش میافتم، معنای این جمله را با تمام وجودم حس میکنم. او رفت، اما مهربانیاش نرفت؛ صدایش خاموش شد، اما درسهایش هنوز در گوش جانم طنینانداز است.
فاطمیه امسال برای من فقط سوگواری برای بانوی بینشان نیست،مرور دلتنگیهای بزرگی است که در سینه جا خوش کردهاند. امسال میان روضهی مادر، دلم برای معلمی میگیرد که مادرانه دوستم داشت و دوستش دارم و حالا آسمان، میزبان مهربانیهای اوست.
کاش میشد یکبار دیگر صدایت میزدم و تو، مثل همیشه، با همان مهربانی جوابم را میدادی...
به قلم سارا اسدپور | پایه دهم
