از یک زن چه می‌ماند...؟ هنرِ دستانش؟ عمقِ چشم‌هایش؟  موجِ موهایش؟ طنینِ آرامش‌بخش صدایش؟ زیورآلات و سرخی گونه هایش؟ کفش پاشنه‌دار و دامن چین دارش؟ خنده های ریز و گریه های بی‌صدایش؟ جیغ‌ها و فریاد های فروخورده‌اش؟ چشم هایی که به ریز به ریز هرچیزی توجه می‌کند و شاخه های گل را با نظم و طوری که آسیبی نبیند در گلدانِ کریستالی می‌چیند و با ظرافت، خودش را چهره …

ادامه مطلب