
تورا به اندازه ی تمام ایران دوست میدارم
به اندازه ی تمام اصالتِ ایرانیِ نهفته در اصفهان
به اندازه ی تمدنی که ایرانِ متمدن را تشکیل داد
به اندازه ی روشنایی سیوسهپل در میان شب تاریک
به اندازه ی صميميت خانواده ها درکنار پل خواجو
به اندازه ی درختان خیابان ولیعصری که خاطرههای کودکیام آنجا خلاصه شده
به اندازه ی مسجدامام و کالسکه هایش
به اندازه ی چهارباغ و خنکی هوایش
به اندازه ی عالیقاپو و خط و نگاره هایش
به اندازه ی زاینده رودی که به ندرت آب دارد
به اندازه ی باغ رضوان که گویی همان بهشت است
به اندازه ی لهجهی زیبای اصفهانی
به اندازه ی صدای مادر وقتی که میگفت "بیبین کارادا" و من از خنده غش میکردم
به اندازه ی حیاطِ خانه در دل شهر که ریشه های امید را در دلم میدوانید.
به اندازه ی "خَرِیه" گفتن مردمش به هنگام قربان صدقه رفتن بچهها
به اندازه ی خیابان های منتهی به میدان امام و گلها که از میان درختان بلند و سرسبزش به انجا میرسی
به اندازه ی طعمِ فرنی اصفهانی و شیرهی انگور وخرمایش
به اندازه ی طعم شیرینِ گزهای اصفهان
به اندازه ی طعم لذید بریانی و بو و رنگ زردِ خورش ماست
به اندازهی ساندویچ کالباس هایی که برای راه ۵_۶ ساعتهی جاده آماده شده بود
به اندازهی سفری که در دوران کودکی ام اینچنین مهر و عشق به این شهر را در دلم نهادینه کرد
به اندازه ی زیبایی شب هایش که نور ماه و چراغ های کم نور میدان امام چشم ها را نوازش میدهد
به اندازه ی گرمی ظهرش وقتی که آفتاب دقیقا فرق سرت را نشانه میگیرد
به اندازه ی اردیبهشت ماه هایی که فصل گردشگری و پدیدار شدن زیبایی های بیشترش است
به اندازه ی خنکی نسیم در شبها و رد شدن خیالم از ستاره های آسمانِ شهر
به اندازه ی همهی چیزهایی که رنگوبوی آن شهر را میدهد...
به اندازه ی خودت...
دوستت میدارم...!
به قلم حسنا خدادی| پایه دهم
