
گاهی با خود فکر میکنم چگونه میشود مردی که سالها در سایه و به قول رهبر شهید «پارسای بیادعا» بوده است حالا پس از پانزده سال از شهادتش اینگونه شناخته میشود و هنوز دستاوردهایی که برای این کشور به ارمغان آورده است راهنما و کمک جبهه مقاومت باشد.
او مظهر انسانی است که برای خدا کار کرده است و زندگیاش را وقف اهدافش در مسیر آرمانهای دینی کرده است و اکنون نگرشش در مرز و بوم این کشور نهادینه شده است. حالا من قلم کوچکم را به دست گرفتهام و میخواهم از او بگویم که در زندگی تکتک ما تاثیر داشته است. از او که برای پیشرفت جبهه مقاومت سالهای سال تلاش بیوقفه کرده است و من تنها میتوانم گوشهای بسیار کوچک از جلوههای شخصیت این مرد بزرگ را به تصویر بکشم.
در کمال ناباوری او خواست و شد. روزی که در جبهه همه چیز را سبک سنگین کرد، متوجه شد ما به این صنعت نیاز داریم. منظور از این «ما» فقط پادگان خود و یا حتی ایران هم نبود، او اهدافش بسیار بزرگتر از توانش بود. اصلا شعارش همین بود:
«فقط انسانهای ضعیف به اندازه ی امکاناتشان کار میکنند.»
نگفت سخت است و امکاناتش فراهم نیست. گفت: میخواهیم و شد. البته این خواستن به همین راحتیها هم نبود. غنیمت گرفتن توپ در جنگ با بعثیها، تحقیق و بررسی روی همان توپها که نوشتههایشان به زبان روسی بود سپس گذراندن دورهای چهلروزه با گروهی در سوریه، همه و همه در فاصلهای سه ماهه اتفاق افتاد.این ماجرا بیش از هر چیز نشان میدهد که در قاموس او، نداشتن امکانات هرگز به معنای ناتوان بودن نبود، زیرا هدف او از جنس پیشرفت انقلاب، دین و بزرگی ایران بود. او روحیهای سرشار از اخلاص داشت و هر کار مخلصانهای برای خدا انجام میداد. او انگیزهای برخاسته از باور به وعده الهی داشت. اراده و عمل را در کنار تقوا و توسل به ائمه به ویژه حضرت زهرا سلام الله علیها در خود پروانده بود. او پیرو صد در صدی ولایت فقیه بود و حرف و دستور امام شهید برایش بسیار مهم و قابل توجه بود. او جلوهای کامل و تکامل یافته از انسان با ایمان بود. مردی بلند همت که موانع کار هیچ گاه خستهاش نمیکرد و باعث نمینشد از اهداف خود دست بکشد.
او میخواست مفید باشد حالا در هر جا که باید. خودش نیز در یکی از صحبتهایش میگوید:«یک روز اگر احساس کنم اینجا مفید نیستم، ول میکنم و میروم لبنان عین یک سرباز ساده میجنگم.»
تکه ای از کتاب مردی با آرزوهای دور برد:«هدفش موفقيت خودش و تشكیلاتش نبود. حتى هدفش سربلندى سپاه و نيروهاى مسلح و ايران و خاورميانه قدرتمند هم نبود، صاف و پوستکنده، میخواست اسلام ابرقدرت شود. مىخواست دشمنان قسم.خورده اسلام جرئت نكند به مسلمانان نگاه چپ بيندازند. مىخواست اسرائيل نابود شود و سرزمينهاى اشغالى طعم آزادى را بچشند. آن وقت، اين هدفها را مثل چيزهاى لوكس و كم مصرف نگذاشته بود توى بوفه كه هر از چند گاه نگاهشان كند و انگيزه بگيرد. اينها را آورده بود توى مكالمات روزمره خودش و نيروهايش. در دسترس و كاربردىتر از چيزى كه كسى بتواند فكرش را بكند، آنقدر نزدیک كه با نيم ساعت صحبت با هر كسى در هر موضوع بى ربطى میتوانست برسد به اين اهداف و ايدههايش براى عملى كردنشان. وقتى از اين چيزها حرف میزد، لحنش حماسى میشد و برق چشمهايش آدم را میگرفت. طورى كه مخاطبش هر كه بود، سرذوق میآمد و باعلاقه تاييدش میكرد.»
به قلم ریحانه هداوند میرزایی | پایه دهم
