
گاهی نبودنِ یک نفر، فقط خالی شدن جای او در خانه نیست؛ گاهی نبودنش چیزی را در تمام جهان عوض میکند. انگار بعد از رفتنش، آسمان همان آسمان است، کوچهها همان کوچهها و روزها همچنان از پی هم میآیند، اما چیزی در میان تمام این تکرارها دیگر سر جای خودش نیست.
فاطمه جان...
نمیدانم در آن روزهای تلخ، وقتی دیوارهای مدینه شاهد رنج تو بودند، چه بر دلت گذشت. نمیدانم سکوت خانهات چقدر سنگین بود و شبهایت با چه اندوهی به صبح میرسید. فقط میدانم گاهی آدم از تصور آن همه مظلومیت، حتی از پیدا کردن کلمهای برای توصیفش ناتوان میشود.
تو رفتی و خانهای ماند که دیگر صدای قدمهایت را نشنید؛ پدری که داغ دخترش را به دوش میکشید و کودکانی که خیلی زودتر از آنچه باید، معنای دلتنگی را فهمیدند.
اما شاید تلخترین قسمت ماجرا، فقط رفتن تو نبود؛ این بود که حقیقتی به آن روشنی، در میان آن همه غبار و انکار، تنها ماند.
فاطمه جان، تو برای من فقط نامی در کتابهای تاریخ نیستی. تو یادآور زنی هستی که حتی وقتی دنیا با او مهربان نبود، از حقیقت دست نکشید. زنی که میتوانست سکوت کند و آسودهتر بماند، اما سکوت نکرد؛ چون بعضی ارزشها از آسایش آدم عزیزترند.
و حالا، قرنها گذشته است. ما بزرگ شدهایم، در کوچههایی قدم میزنیم که شاید روزی جای قدمهای تو بودهاند، بیآنکه حتی لحظهای بتوانیم حال آن روزهای مدینه را تصور کنیم.
اما هنوز هم وقتی نامت را میشنویم، چیزی در دلهایمان آرام نمیگیرد.
شاید معنای «بیتو در من سروی خم شد...» همین باشد؛ اینکه تو رفتهای، اما اندوه نبودنت هنوز در وجود ما ایستاده است؛ مثل سروی که در برابر طوفان خم شده، اما ریشههایش را به خاک نسپرده است.
سلام بر تو، ای بانوی صبر و حقیقت؛کاش جهان، آن روزها کمی بیشتر قدر حضورت را میدانست...
به قلم فاطمه سادات جعفری | پایه هشتم
